Hydrometeor jest meteorem, składającym się ze zbioru cząsteczek wody w stanie ciekłym lub stałym, które opadają lub są unoszone w powietrzu, są porywane przez wiatr z powierzchni ziemi lub też są osadzane na przedmiotach, znajdujących się na ziemi lub w atmosferze. Poniżej są wymienione najczęściej spotykane hydrometeory wraz z podaniem ich krótkiej definicji.

• Deszcz: Opad kropel wody o średnicy większej od 0,5 mm, bądź kropel mniejszych i rzadkich.
• Deszcz marznący: Deszcz, którego krople mają temperaturę niższą od 0°C i zamarzają w momencie zetknięcia się z gruntem i z przedmiotami na powierzchni ziemi lub ze statkiem powietrznym w locie.
• Mżawka: Gęsty, dość jednorodny opad, składający się wyłącznie z bardzo drobnych kropel wody o średnicy mniejszej od 0,5 mm.
• Mżawka marznąca: Mżawka, której krople mają temperaturę niższą od 0°C i zamarzają w momencie zetknięcia się z gruntem i z przedmiotami znajdującymi się na powierzchni ziemi lub ze statkiem powietrznym w locie.
• Śnieg: Opad kryształków lodu, których większość ma budowę rozgałęzioną (czasami w kształcie gwiazdek). Kształt i rozmiary kryształków są zależne od warunków powstania, a każdy opad śniegu zawiera szereg typów kryształków.
• Deszcz ze śniegiem: Opad składający się ze śniegu i deszczu lub opad topniejącego śniegu.
• Śnieg ziarnisty: Opad bardzo małych, białych, nieprzeświecających ziaren lodu. Ziarna te są względnie płaskie lub wydłużone, o średnicy na ogół mniejszej od 1 mm; gdy uderzają o twarde podłoże nie odbijają się i nie rozpryskują. Śnieg ziarnisty pada zwykle w bardzo małych ilościach, przeważnie z chmur Stratus lub z mgły, nigdy w postaci opadu przelotnego. Śnieg ziarnisty odpowiada mżawce i występuje przy temperaturze od 0° do –10°C.
• Krupy śnieżne: Opad białych, nieprzeświecających ziaren lodu. Ziarna te mają kształt kulisty lub niekiedy stożkowaty i średnicę od 2 do 5 mm; są kruche i łatwo ulegają zgnieceniu, gdy padają na twarde podłoże odbijają się i często rozpryskują. Krupy śnieżne występują wraz z opadami płatków śniegu lub kropel deszczu jako opady przelotne, gdy temperatura powietrza u powierzchni ziemi jest w pobliżu 0°C. Krupy śnieżne zawierają w swym środku jądro (cząstkę lodu) pokryte zamarzniętymi kropelkami chmury, proces zamarzania odbywa się w tym przypadku bardzo gwałtownie.
• Ziarna lodowe: Opad ziaren lodu przezroczystych lub przeświecających, o kształcie kulistym lub nieregularnym, rzadko stożkowatym, o średnicy nie większej od 5 mm. Ziarna lodowe nie są podatne na zgniecenie, a ich uderzenia o twarde podłoże są słyszalne. Opad ziaren lodowych występuje z chmur warstwowych i jest nazywany niekiedy deszczem lodowym.
• Krupy lodowe: Opad nieprzeświecających cząstek lodu, o kształcie kulistym, niekiedy stożkowatym, o średnicy osiągającej 5 mm i więcej. Krupy lodowe nie są podatne na zgniecenie, a ich uderzenia o twarde podłoże są słyszalne. Krupa lodowa składa się z krupy śnieżnej, całkowicie lub częściowo otoczonej warstwą lodu, a powstaje poprzez wnikanie ciekłej wody w szczeliny krup śnieżnych. Jest to stadium przejściowe pomiędzy krupą śnieżną, a gradziną. Od gradziny różni się jednak rozmiarem.
• Grad: Opad kulek lub bryłek lodu (gradziny), o średnicach od 5 do 50 mm, niekiedy większych, padających bądź oddzielnie bądź jako zlepione nieregularne bryły. Opad gradu ma charakter przelotny i występuje zwykle podczas burzy. Gradzina powstaje, gdy lodowe jądro skupia wokół siebie kropelki chmury lub krople deszczu.
• Słupki lodowe: Nazywane często również pyłem diamentowym. Opad nierozgałęzionych kryształków lodu, w kształcie igiełek, słupków lub blaszek, często tak cienkich, że sprawiają wrażenie zawieszonych w powietrzu. Kryształki te mogą padać z chmury lub występować przy bezchmurnym niebie. Kryształki są szczególnie dobrze widoczne, gdy błyszczą w promieniach słońca; mogą wtedy powodować powstawanie słupa świetlnego lub innych zjawisk halo. Opady słupków lodowych, częste w krajach polarnych, występują przy bardzo niskich temperaturach w masach powietrza o równowadze stałej. Widzialność w pyle diamentowym bywa różna, przekracza ona jednak 1 km.
• Mgła: Zawiesina bardzo małych kropelek wody w powietrzu, zmniejszająca widzialność poziom przy powierzchni ziemi na ogół poniżej 1 km. Przy dostatecznym oświetleniu, poszczególne kropelki mgły są często widoczne gołym okiem; można wówczas zauważyć, że ruch ich jest nieuporządkowany. W czasie mgły odczuwa się, że powietrze jest przejmująco chłodne, lepkie i wilgotne. Mgła stanowi białą zasłonę, która przesłania krajobraz; gdy zawiera cząsteczki pyłu lub dymu może przyjmować słabe zabarwienie, najczęściej żółte. W tym ostatnim przypadku mgła jest bardziej trwała niż wtedy, gdy składa się tylko z kropelek wody. Niekiedy mgła rozpościera się tuż nad powierzchnią ziemi, wówczas określana jest jako mgła przyziemna, nie przekraczająca grubości 2 m, a powstająca najczęściej podczas bezchmurnych nocy i zanikająca po wschodzie Słońca. Przy mgle przyziemnej widzialność może przekraczać 1 km. Mgła przyziemna może być widoczna w oddali (nad położoną w pewnej odległości od obserwatora łąką itp.). W pewnych przypadkach, zazwyczaj w obszarach górskich, mgła może charakteryzować się różną gęstością, wskutek rozpraszania jej przez wiatr. Zjawisko to określane jest jako mgła w ławicach (płatach), w czasie pomiędzy przejściami po sobie kolejnych ławic widzialność może przekraczać 1 km.
• Mgła lodowa: Zawiesina bardzo licznych, maleńkich kryształków lodu w powietrzu, zmniejszająca widzialność przy powierzchni ziemi. Kryształki mgły lodowej często lśnią w promieniach słońca. Mgła lodowa powoduje powstawanie zjawisk optycznych, jak np. słupów świetlnych, małych pierścieni halo (w chwili, gdy zawiera ona pył diamentowy) itd. Mgła lodowa może być odróżniana od zwykłej dzięki temu, że krawędzie cząstek lodowych migocą w świetle. Niekiedy może być obserwowana mgła mieszana, tj. złożona zarówno z kropelek wody, jak i kryształków lodu.
• Zamglenie: Zawiesina mikroskopijnych kropelek wody lub zwilżonych cząsteczek higroskopijnych w powietrzu, zmniejszająca widzialność przy powierzchni ziemi. Przy zamgleniu zazwyczaj nie odczuwa się, że powietrze jest przejmująco chłodne, lepkie i wilgotne. Zamglenie stanowi zwykle dość rzadką zasłonę, która przesłania krajobraz. Przy zamgleniu widzialność nie przekracza 10 km, lecz jest większa od 1 km.
• Zamieć śnieżna: Zbiór cząsteczek śniegu, podnoszonych z ziemi przez dostatecznie silny i turbulencyjny wiatr.
• Zamieć śnieżna niska: Jeden z rodzajów zamieci śnieżnej. Zbiór cząsteczek śniegu, podnoszonych przez wiatr na małą wysokość nad powierzchnię ziemi. Cząstki śniegu zasłaniają tylko niskie przeszkody, a widzialność na poziomie oczu obserwatora nie jest dostrzegalnie zmniejszona.
• Zamieć śnieżna wysoka: Zbiór cząsteczek śniegu podnoszonych przez wiatr na dużą lub dość dużą wysokość nad powierzchnię ziemi. Ruch cząstek śniegu jest prawie zawsze gwałtowny i bezładny. Na poziomie oczu obserwatora widzialność pozioma jest na ogół bardzo mała.
• Gołoledź: Osad lodu na ogół jednorodny i przeźroczysty, powstały wskutek zamarznięcia przechłodzonych kropelek mżawki lub kropel deszczu na powierzchniach o temperaturze niższej lub nieco wyższej od 0 stopni Celsjusza.
• Pył wodny: Zbiór kropelek wody porwanych przez wiatr z rozległej powierzchni wody, głównie z grzbietów fal i unoszonych w powietrze na niewielką wysokość.
• Rosa: Zbiór kropel wody tworzących się na powierzchni przedmiotów, na ziemi lub w pobliżu ziemi, wskutek kondensacji pary wodnej zawartej w otaczającym przezroczystym powietrzu. Rosa powstaje, gdy:
  • powierzchnie oziębiają się poniżej temperatury punktu rosy powietrza otaczającego; takie ochłodzenie jest zwykle spowodowane przez nocne wypromieniowanie (radiacja). Rosa radiacyjna (nazywana również właściwą) występuje przede wszystkim w ciepłej porze roku.
  • ciepłe i wilgotne powietrze styka się z chłodniejszą powierzchnią o temperaturze niższej od temperatury punktu rosy powietrza; dzieje się to zazwyczaj wskutek napływu mas powietrza (adwekcja). Rosa adwekcyjna występuje przede wszystkim w chłodnej porze roku.
• Rosa biała: Biały osad zmarzniętych kropel rosy.
• Szron: Osad lodu o wyglądzie krystalicznym, przybierający najczęściej kształt łusek, igieł, piór lub wachlarzy. Szron powstaje w procesie bezpośredniej sublimacji pary wodnej w otaczającym powietrzu, lecz przy temperaturze poniżej 0°C. Wyróżniamy:
  • szron właściwy, osadzający się na powierzchniach naziemnych lub znajdujących się w pobliżu gruntu. Tworzy się na powierzchniach wystarczająco wychłodzonych do wywołania na nich bezpośredniej sublimacji pary wodnej zawartej w powietrzu, zazwyczaj w wyniku nocnego wypromieniowania.
  • szron adwekcyjny, osadzający się na głównie na powierzchniach pionowych. Pojawia się często, gdy po silnych mrozach napłynie nagle stosunkowo ciepłe i wilgotne powietrze.
• Szadź: Osad lodu, utworzony z ziarenek mniej lub więcej rozdzielonych pęcherzykami powietrza, ozdobiony niekiedy rozgałęzionymi kryształkami. Szadź powstaje przy nagłym zamarzaniu bardzo małych, przechłodzonych kropelek wody (mgły lub chmury), narastając niekiedy do stosunkowo znacznych grubości. Na gruncie i w pobliżu gruntu szadź osadza się na przedmiotach po stronie podwietrznej, przeważnie na ich krawędziach i miejscach ostro zakończonych. Ta odmiana szadzi jest nazywana miękką i tworzy się w temperaturze otaczającego powietrza niższej niż –8°C. W atmosferze swobodnej szadź może występować na częściach samolotu wystawionych pod wiatr; ten typ oblodzenia daje osad kruchy i mający wygląd masy porowatej, złożonej z ziarenek śniegu. Ta odmiana szadzi nosi nazwę twardej i występuje przeważnie w temperaturze od -2°C do -10°C.
• Trąba: Zjawisko, które powstaje wskutek wirowego ruchu powietrza, często o dużym natężeniu i uzewnętrznia się w postaci kolumny lub leja chmurowego, wychodzącego z podstawy chmury Cumulonimbus i „krzewu” złożonych z kropelek wody uniesionych z powierzchni morza lub z pyłu, piasku i różnych przedmiotów uniesionych z powierzchni ziemi. Gdy zjawisko zdarza się nad lądem, nosi nazwę trąby powietrznej, nad morzem – trąby wodnej.